In de rubriek 'gratis', -na-ruim-een-jaar-stilzwijgen--met-een-kerstige-muts-in-verband-met-mijn-kerstige-mutsenstemming-, vanavond -gratizz- naar Joseph and the amazing technicolor dreamcoat geweest.

 

Van collega H. (yep, die voorletters houden ook bij deze weblog-versie niet op) had ik 4 kaarten gekregen voor deze musical. In gezelschap van de die hard muscial-kern van Ciske de Rat (lees: ma, zus en Marian) stond ik vanavond in het Beatrix theater in Utrecht.

 

"Ik denk dat die technicolor dreamcoat nog opgehaald moet worden bij de stomerij," klonk het ergens vanuit mijn groepje toen de musical het gore lef had om drie minuten later te beginnen. En daarmee was het commentaar ook wel ongeveer klaar (wat de musical betreft dan, hè, niet over de mensen om ons heen - duh!).

Want: wij vonden gevieren Joseph namelijk ontzettend gaaf.

 

Leuk verhaal, aanstekelijke liedjes en gevatte grapjes. Wat mij betreft met name de complimenten voor Paul Walthaus voor de rol van de farao / Levi.

 

Ik zou uit mezelf niet snel kaarten voor deze musical gekocht hebben; ik vond het een wat minder aansprekende titel (N.B.: voor Mamma Mia, Saturday Night Fever en The Lion King heb ik dit wèl gedaan, dus het ligt niet aan algeheel musical-barbarisme of zo). Wederom is echter bewezen dat eerste indrukken niet per se hoeven te kloppen, want deze musical meet zich gemakkelijk met de andere die ik heb gezien (naast voornoemde shows ook nog Ciske de Rat en  Elizabeth).

 

Dus gaat dat zien en zo.

 

En dat meen ik nog ook.